Zondagavond.

Morgen hoef ik niet naar kantoor. Buiten wordt het stil en ik nestel me onder een dekentje. Ik kijk naar 1985, een prachtige reeks die me helemaal meeneemt. Maar zoals zo vaak gebeurt, zit mijn hoofd alweer ergens anders.

Bij buikspieroefeningen.

Bij de spinningfiets waarvoor ik wil sparen.

Bij de vrouw die ik langzaam aan het worden ben.

En dan kijk ik naar mijn kleerkast.

Zeven deuren.

Achter elke deur hangen herinneringen. Mooie jurken, warme winterjassen, elegante laarsjes, fijne sandaaltjes… En ergens hangt ook dat ene korte azuurblauwe jurkje. Zo’n jurkje dat je niet zomaar aantrekt. Zo’n jurkje waarin je je licht voelt. Vrij. Vrouwelijk.

Ik glimlach.

En zucht tegelijk.

Want de waarheid is dat veel van die mooie kleren me vandaag niet meer passen.

Binnenkort vertrek ik met Romy naar Plopsaland en de zee. Mijn valies maken zal niet moeilijk zijn. Er is tegenwoordig maar een klein deel van mijn kast waaruit ik kan kiezen.

Dat doet soms pijn.

Niet omdat het over kleding gaat.

Maar omdat kleding je soms confronteert met hoe ver je van jezelf bent afgedwaald.

En toch…

Er is ook hoop.

Ik ben ondertussen drie kilo kwijt. Niet spectaculair zichtbaar. Mijn handen, enkels en voeten lijken het als eerste te hebben opgemerkt. De rest volgt nog wel.

Dat weet ik.

Heel even denk ik eraan om nieuwe kleren te kopen.

Maar dan besef ik iets.

Ik hoef mijn hele garderobe niet te vervangen. Ik hoef mezelf alleen de tijd te geven om er weer in thuis te komen.

Dus koop ik voorlopig geen nieuwe kast vol kleding.

Ik kies voor geduld.

Voor kleine stapjes.

Voor morgen opnieuw een gezonde keuze.

Voor nog een wandeling.

Nog een glas water.

Nog één dag waarop ik mezelf niet opgeef.

Misschien draag ik deze zomer gewoon mijn witte strandjurkje.

En weet je?

Dat is helemaal oke.

Want ik laat mijn humeur niet langer afhangen van een kledingmaat.

Ik kies ervoor om te geloven in het proces.

In kleine overwinningen.

In zachtheid.

En misschien…

Open ik volgend jaar opnieuw diezelfde zeven deuren.

Pak ik zonder twijfelen dat azuurblauwe jurkje van de kapstok.

En vertrek ik naar een klein Grieks eiland.

Niet omdat ik eindelijk “goed genoeg” ben.

Maar omdat ik onderweg al geleerd heb dat elke stap, hoe klein ook, me dichter bracht bij de vrouw die ik altijd al was.

“Some dreams don’t ask to be rushed. They simply ask to be remembered.” 💙