Als kind was vakantie eenvoudig.

De laatste schoolbel ging. Je gooide je boekentas in een hoek en vanaf dat moment was het vakantie. Geen vragen. Geen schuldgevoel. Geen to-dolijstjes.

Nu blijkt dat iets moeilijker te zijn.

De laatste werkdag van het jaar is bij ons steevast ook de drukste. Alsof iedereen plots beseft dat er nog honderd dingen moeten gebeuren vóór je “out of office” mag zetten.

Nog snel dat ene dossier afwerken.
Nog een telefoontje.
Nog een mail.
Nog een vraag.
Nog een collega die “maar twee minuutjes” nodig heeft.

En ergens tussendoor probeer je jezelf ervan te overtuigen dat je bijna vakantie hebt.

Ik had mezelf voorgenomen om vandaag misschien zelfs een beetje vroeger te stoppen. Gewoon om dat vakantiegevoel al voorzichtig toe te laten.

Dat werd uiteraard iets later.

Ik stapte uiteindelijk in de auto met dat typische stemmetje in mijn hoofd:
“Je bent toch niets vergeten?”

Ik denk dat iedereen dat kent.
Dat moment waarop je eigenlijk al vrij bent, maar je hoofd nog op kantoor zit.

Ik zette mijn zonnebril op. De radio een tikje luider dan anders. En onderweg naar huis besloot ik heel bewust:

Nu is het genoeg.

Niet omdat alles af was.
Niet omdat alle to-do’s verdwenen waren.
Maar omdat ze er volgende week ook nog zullen zijn.

Tien minuten later reed ik mijn straat in en voelde ik de rust langzaam terugkeren.

Tot ik natuurlijk binnenstapte.

Want daar stond mama nog.
Ik moest misschien nog naar de winkel.
Vanavond mijn voetjes laten doen.
Het konijnenhok.
De doop van morgen.
Zijn de vakantieboekingen wel helemaal in orde?
En waarom zie ik ineens overal stof?

Blijkbaar is mijn hoofd een werknemer die niet zo makkelijk verlof neemt.

En misschien is dat wel de grootste les die ik de voorbije jaren leerde.

Vakantie begint niet wanneer Outlook zegt Out of Office.
Vakantie begint wanneer jij jezelf toestemming geeft om even niet overal aan te moeten denken.

Ik oefen daar nog in.

Maar voor nu…
Nog één nachtje slapen.
En dan mag de vakantie eindelijk beginnen. ☀️🤍