Onlangs was het de verjaardag van mijn mémé.

Zo’n dag waarop je vanzelf wat langer blijft stilstaan.

Waarop herinneringen zich zomaar aandienen.

Waarop je even teruggaat naar vroeger.

En plots vroeg ik me af…

Hoe zou het zijn als mémé en pépé nog even bij ons konden zijn?

Gewoon één namiddag.

Ik had zo graag gezien hoe trots ze op Romy zouden zijn.

Hoe ze hen aan het lachen zou brengen, zoals alleen zij dat kan.

Hoe mémé haar stiekem nog een koekje zou toestoppen.

Hoe pépé met een glimlach zou toekijken.

Ik denk dat ze twee handen op één buik zouden zijn geweest.

Als ik aan hen denk, zie ik niet alleen hun gezichten.

Ik zie hun huis.

Hun warme, gezellige huis waar ik als kind zoveel mooie momenten beleefde.

Ik zie de miertjes die netjes in een rijtje door de garage liepen.

De kippen in de tuin.

De eitjes die ik mocht rapen.

De tent die ooit in de voortuin stond en waarin we uren speelden.

Ik ruik zelfs nog de keuken op woensdagmiddag.

Verse frietjes uit de witte frietketel.

Nog voor ik binnenkwam, wist ik al wat er op tafel stond.

Maar ik herinner me ook de rustige avonden.

Toen mémé ziek was en ik soms bleef slapen.

Hoe ik haar voeten en teentjes masseerde terwijl we samen naar Familie keken.

We praatten.

We lachten.

We roddelden.

Op dat moment leek het zo gewoon.

Nu besef ik hoe bijzonder het eigenlijk was.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik woorden gebruik die zij altijd zei.

“Het moet eerst vuil liggen voor het proper kan worden.”

En telkens glimlach ik.

Want dan is ze er heel even weer.

Van mijn mama kreeg ik later haar paternoster.

Die bewaar ik met veel liefde.

Misschien geef ik hem ooit door aan Romy.

Niet omdat het een mooi voorwerp is.

Maar omdat er een heel leven aan herinneringen in zit.

Dat kan niemand mij ooit afnemen.

Soms doet het pijn dat Romy hen nooit heeft mogen leren kennen.

Maar liefde verdwijnt niet.

Ze leeft verder in herinneringen.

In verhalen die we blijven vertellen.

In gewoontes die we ongemerkt overnemen.

En in de liefde die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Misschien kijken jullie wel van hierboven mee.

Met diezelfde warme glimlach.

En misschien weten jullie wel hoeveel ik jullie nog altijd mis.

Voor altijd gemist.

Voor altijd geliefd. 🤍🪪