Vanmorgen werd ik goedgezind wakker.

Niet helemaal volgens plan. Mijn wekker stond op vijf uur, maar het werd uiteindelijk 5.25 uur. Toch voelde ik me uitgerust. Dat blijft iets raars. In het weekend ben ik vaak vanzelf vroeger wakker dan tijdens de werkweek. Alsof mijn lichaam dan plots geen wekker meer nodig heeft.

Ik snap het niet.

Maar goed.

Met een kop koffie in de hand begon mijn ochtend zoals zoveel andere ochtenden. Rustig. Ik keek uit naar de dag.

Tot mijn hoofd zich ermee begon te bemoeien.

Ik stapte op de weegschaal.

Niet het cijfer dat ik gehoopt had.

Daarna liep ik door de woonkamer en zag ik overal stof op mijn zwarte vloer. Van de ene op de andere minuut leek het alsof het huis plots niet meer netjes was.

En hoewel mijn werkdag nog niet eens begonnen was, had ik in mijn hoofd het gevoel dat ik achterliep. Dat ik tijd tekort zou komen. Dat ik alles tegelijk zou moeten doen.

Eigenlijk was er niets veranderd.

Alleen mijn gedachten.

Het fascineert me hoe snel dat kan gaan.

Alsof één gedachte een tweede uitnodigt. En die een derde.

“De weegschaal valt tegen.”
“Ik moet echt meer mijn best doen.”
“Kijk eens naar die vloer.”
“Ik loop alweer achter.”

Nog voor ik het besef, voelt mijn hele ochtend anders aan.

Niet omdat mijn ochtend veranderd is.

Maar omdat het verhaal in mijn hoofd veranderd is.

Een uur later zat ik aan het werk.

En langzaam gebeurde het omgekeerde.

Mijn planning bleek eigenlijk heel haalbaar.

Ik werkte enkele taken af.

De rust kwam terug.

En ineens dacht ik veel minder aan die weegschaal. Alsof die ondertussen een stuk minder belangrijk was geworden.

Dat vind ik misschien nog het vreemdste.

De omstandigheden waren nauwelijks veranderd.

Maar mijn gevoel wel.

En dat zette me aan het denken.

Hoe vaak nemen we onze eerste gedachten eigenlijk voor waarheid aan?

Alsof ons hoofd een nieuwslezer is die alleen maar feiten vertelt.

Terwijl het misschien veel vaker een scenarioschrijver is.

Het voorspelt hoe de dag zal verlopen.
Het vult in wat anderen denken.
Het beslist dat iets zal mislukken.

En voor we het weten, reageren we niet meer op de werkelijkheid, maar op een verhaal dat zich volledig in ons eigen hoofd afspeelt.

Ik herken dat steeds sneller bij mezelf.

Niet omdat ik er immuun voor ben.

Integendeel.

Ook vandaag liet ik me er even in meeslepen.

Maar misschien zit de winst niet in het nooit meer hebben van zulke gedachten.

Misschien zit de winst erin dat je ze steeds sneller leert herkennen.

Dat je jezelf af en toe hoort denken:

“Wacht eens… is dit echt zo? Of vertelt mijn hoofd mij gewoon een verhaal?”

Die vraag alleen al kan soms verrassend veel rust geven.

En heel eerlijk?

Mijn zwarte vloer lag er vanmorgen waarschijnlijk exact hetzelfde bij als gisteren.

Alleen keek ik er met andere ogen naar.