Krampen in mijn maag.

Ik werk keihard om die partituren zo goed mogelijk te kunnen blazen. Ik oefen. Opnieuw. En opnieuw. Tot mijn vingers bijna vanzelf hun weg vinden en ik de noten in mijn hoofd hoor nog voor ik ze speel.

Maar het is verdomme nooit goed genoeg.

Dat denk ik toch.

Want telkens opnieuw val ik over diezelfde noot.

Met een net iets hardere slag duw ik mijn valiesje met mijn dwarsfluit erin toe. Bam.

Met net iets luidere voetstappen stap ik naar buiten.

En met een vertrokken gezicht zeg ik, net iets harder dan nodig:

“Tot volgende week!”

Klets. De deur toe.

En dan voel ik nattigheid.

Over mijn wangen. Over mijn kin.

Een hik die eruit moet.

Een snuffende neus.

Met rode ogen sta ik aan de bushalte.

Die week oefen ik nog harder.

Nog meer.

Nog beter.

Die noot moet er potjandorie netjes uitkomen.

De week erna blaas ik de partituur eruit. Deze keer zonder die fout.

Met een klein beetje zelfvoldoening kijk ik hem aan.

Mijn leraar.

Met zijn dansende lange bruine krullen. Zijn brilletje op het puntje van zijn neus. Achter zijn piano. Zijn lange vingers die, uiteraard, iedere noot perfect lijken te spelen.

“Eindelijk,” zegt hij.

Ik glimlach.

“We zijn er.”

Yes.

Eindelijk.

“Nog eens.”

Mijn mond valt bijna open.

Mijn hele lijf trekt samen en voor ik het goed en wel besef, plopt het eruit.

“Is het dan nooit goed genoeg voor u? Kan ik dit ooit goed doen voor u?”

Hij kijkt me aan.

“Je begrijpt het niet.”

De mondhoeken krullen omhoog. Hij weet blijkbaar al weken wat er in mijn hoofd omgaat.

“Ik blijf hameren. Ik blijf duwen. Ik blijf je pushen. Niet omdat je het niet kan. En ook niet omdat het niet goed genoeg is.”

Hij kijkt me aan.

“Maar omdat ik weet dat je naar een hoger niveau kan. Jij kan deze partituur perfect spelen. Ik wist dat.”

Even is het stil.

“En nu zijn we er.”

Mijn gezicht veranderde waarschijnlijk in alle kleuren van de regenboog.

En toen ik later op het podium die partituur speelde, blies ik met heel mijn lichaam.

Hij begeleidde me. Zijn lange, elegante vingers bewogen over de toetsen van die prachtige vleugel.

Ik keek hem aan.

En ik was trots.

Op mezelf.

Maar ook een beetje op hem.

We did it.

Ik moest daar vandaag aan denken.

Omdat ik zelf woedend en luid tikkend een mail aan het schrijven was.

Met mijn tanden in mijn lip gebeten.

Dit kan nu toch echt niet meer?

Het is nooit goed.

Een komma hier.

Een punt daar.

En ik met een punthoofd, ja.

En plots kwam dat beeld weer terug.

Dat meisje met haar dwarsfluit.

Dat meisje dat dacht dat ze niet goed genoeg was.

Terwijl haar leraar eigenlijk iets helemaal anders probeerde te zeggen.

Hij zag iets in haar wat zij zelf nog niet zag.

En toen begon ik me iets af te vragen.

Waar ligt de grens?

Waar ligt de grens tussen iemand begeleiden, iets leren, tonen en uitleggen…

en iemand over zijn grenzen duwen?

Waar ligt de grens tussen iemand vooruitduwen…

en iemand de afgrond induwen?

Waar ligt de grens tussen iemand terechtwijzen omdat je wil dat die persoon groeit…

en iemand zó vaak verbeteren dat die persoon alleen nog maar hoort:

Je bent niet goed genoeg.

Want ik wil leren.

Echt.

Ik wil groeien.

Ik wil beter worden.

Je mag me corrigeren. Je mag me tonen hoe het beter kan. Je mag me zelfs pushen wanneer je ziet dat ik meer kan dan ik zelf denk.

Maar waar ligt het punt waarop iemand je niet langer helpt groeien?

Waarop het duwtje geen duwtje meer is?

Waarop je niet meer denkt: ik kan dit nog beter.

Maar alleen nog:

Ik kan het blijkbaar nooit goed doen.

Misschien zit het verschil niet alleen in wat iemand zegt.

Maar ook in hoe.

In hoeveel ruimte er nog is om te leren.

Om fouten te maken.

Om mens te zijn.

Misschien voelde ik bij mijn leraar, ondanks mijn frustratie, ergens dat hij in mij geloofde.

Dat hij me niet kleiner wilde maken.

Dat hij me net groter wilde zien worden.

En misschien is dat precies wat ik nu probeer uit te zoeken.

Ik weet dat ik niet perfect ben.

Ik weet dat ik nog veel te leren heb.

Maar ik vraag me af waar de grens ligt tussen begeleid worden en constant gecorrigeerd worden.

Tussen uitgedaagd worden en uitgeput raken.

Tussen iemand die je vooruitduwt…

en iemand die niet meer kijkt of je überhaupt nog rechtop staat.

Het eerste verhaal was mooi.

Het tweede?

Dat weet ik nog niet…