“Cut the noise,” riep de stem in mijn oren.

Ik luister naar een podcast waarvan ik de inhoud eigenlijk al honderd keer gehoord heb.

Eentje die honderd procent gelijk heeft.

Maar soms moet je iets honderd keer horen voor het écht binnenkomt.

Dus ik verzink in gedachten.

Wat is mijn noise?

Wat zijn mijn time takers?

Mensen. Situaties. Gewoontes. Dingen die me afleiden van waar ik eigenlijk naartoe wil. Van mijn visie. Mijn dromen.

Oeps.

Het zijn er nogal wat, als ik er even bij stilsta.

Vroeger waren het er nog meer.

Alcohol bijvoorbeeld.

Een wijntje bij het koken. Of ’s avonds tijdens een schrijfsessie.

Maar het steelt van mij.

Helderheid. Slaap. Rust.

En in de plaats creëert het mist. Onzekerheid. Vermoeidheid.

Eigenlijk een no-brainer.

Dat wijntje doet me niets goed.

Dus: weg ermee.

Doomscrollen.

“Gewoon nog eventjes piepen.”

En voor ik het weet ben ik ver over mijn slaaptijd. En lukt het natuurlijk nog veel moeilijker om überhaupt in slaap te vallen.

Again.

Een no-brainer.

Weg ermee.

Mensen.

Jaja. Die zijn er ook.

De Negative Nancy’s. Mensen die overal commentaar op hebben. Over alles iets weten. Altijd wel een reden zien waarom iets niet kan.

Het steelt motivatie.

Durf.

Tijd.

En het creëert vooral ergernis.

Weg ermee.

En dan is er nog een big one.

Mijmeren over liefde.

Over die uit het verleden.

Over dingen die misschien nog sluimeren.

Over dingen die mogelijk ooit zouden kunnen zijn.

Terwijl ik zelf maar al te goed weet dat ik daar nu eigenlijk helemaal geen tijd voor heb.

Dat dat stukje van mijn leven gerust even mag bekomen.

En dat het al zeker geen prioriteit is.

Weg ermee.

En soms zit de noise ook in kleine dingen.

Niet durven zeggen: “Nee, het past nu even niet.”

Niet durven zeggen: “Nee, ik wil vanavond om negen uur in mijn bed liggen.”

De was laten liggen omdat ik te moe ben.

Iets ongezonds eten omdat ik geen zin heb om te koken.

All. The. Noise.

Want al die kleine dingen openen telkens opnieuw een deur naar discussie met jezelf.

“Ach, voor één keer…”

“Het kan toch geen kwaad…”

“Morgen begin ik opnieuw…”

En zodra die discussie begint…

Ha.

Dan weet je eigenlijk al dat je verloren bent.

Niet gemakkelijk, al dat “weg ermee”.

Maar misschien wel noodzakelijk.

Tenzij je je schikt in een leven dat je eigenlijk nooit echt hebt gewild.

Cut the noise.